تهران-نیاوران-تقاطع کامرانیه-روبروی بانک اقتصاد نوین-ساختمان نریمان-پلاک ۱۳۱- واحد 1 _تلفن : 4_22815603_021

       

مقالات

پيشگيري و مقابله با خودكشي براي همه _ قسمت دوم

پيشگيري و مقابله با خودكشي براي همه _ قسمت دوم

ترجمه و تلخیص : کارن هاشمی،دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی..

ترجمه و تلخیص : کارن هاشمی،دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، مدیر موسس

مقدمه

باوجوداینکه بندرت از خودکشی به‌عنوان علت مرگ نظیر

بیماری‌های قلبی و ریوی صحبت می‌گردد ،

این مسئله یکی از 10 علت شایع مرگ ، در جوامع صنعتی به‌حساب می‌آید. بررسی متون نشان می‌دهد که اکثر این بیماران ، در طی سال گذشته ، به همین دلیل به پزشک مراجعه نموده بوده‌اند.

اقدامات اولیه

پزشک اورژانس باید یک ارزیابی سریع از بیمار به عمل آورد.باوجوداینکه بسیاری از بیمارانی که اقدام به خودکشی نموده‌اند ، ساکت می‌باشند ، بیمارانی که دچار توهم ، مانیا ، مسمومیت با الکل ، یا مسمومیت دارویی می‌باشند، ممکن است مضطرب و یا تهاجمی باشند. بیماران مضطرب ، که دارای سابقه خشونت هستند ، می‌توانند خطرناک عمل نمایند . در حقیقت داشتن سابقه قبلی خشونت می‌تواند پیشگویی‌کننده خشونت‌های آتی باشد. کلیه کارکنان باید در مواجهه با چنین بیمارانی ، جانب احتیاط را دریافت نمایند.

سپس پزشک اورژانس باید یک ارزیابی سریع طبی از بیمار به عمل آورد. درصورتی‌که بیمار اقدام واقعی برای خاتمه حیات خود به عمل آورده باشد ، اقدامات احیا، ارجح می‌باشند. در ابتدا باید ABC احیا (راه هوایی ، تنفس ، جریان خون) بررسی شود ، خونریزی احتمالی کنترل گردد و سموم تهدیدکننده حیات ، بلافاصله درمان گردند. گاهی بیماران مصمم به خودکشی ، ممکن است زیر بار خوردن بعضی داروها نروند. در صورت شک به overdose  باید احتیاطات لازم در این زمینه به عمل آید. گاهی ممکن است بیمار تحت تأثیر حضور کارکنان متعدد اورژانس قرارگرفته و  به‌طور ناگهانی تصمیم به ترک محل گیرد که در این موارد تبحر پزشک ، برای قانع کردن وی ، کارآمدتر از زور و اجبار است. معرفی پزشک و نام وی ، اطمینان بخشیدن به بیمار از اینکه خطری او را تهدید نمی‌کند و ارائه توضیحات در مورد اینکه چه اقداماتی قرار است برای وی صورت گیرد می‌تواند مفید واقع گردد. چنانچه خود بیمار به اورژانس مراجعه نموده باشد ، وقتی تصمیم به ترک محل بگیرد ، با دادن توضیحات لازم می‌ماند و نیازی به اعمال زور و اجبار نیست. در مورد بیمارانی که دارای حالت تهاجمی نسبت به سایرین و یا نسبت به خود بوده و یا قادر به تصمیم‌گیری نمی‌باشند ، نیاز به اقدامات بازدارنده دارند. هرچند که استفاده از این اقدامات توسط بیشتر مجامع و انجمن‌های طبی و تخصصی منع می‌گردد. میزان عوارض ناشی از مهار بیماران در یک مطالعه آینده‌نگر بسیار ناچیز گزارش گردیده است ولی در چند مطالعه دیگر این اقدام را مضر تشخیص داده‌اند. در مورد بیمارانی که سابقه قبلی از یک تجاوز تروماتیک را داشته‌اند این اقدام اکیداً توصیه نمی‌گردد ، چون این حس را در بیمار برمی‌انگیزد که مجدداً قربانی یک تجاوز خواهد گردید. این اقدامات را نمی‌توان  برای بیمارانی که تنها پرسروصدا و مزاحم‌اند و حاضر به پذیرش درمان نبوده و یا برای بیمارانی که حاضر به درآوردن لباس خود نیستند ، انجام داد. بهر حال در صورت اقدام به چنین اعمالی ، باید تنها بر اساس پروتکل بیمارستان مربوطه عمل نمود و بیمار مکرراً ارزیابی گردد.

به‌طورکلی در برخورد با این بیماران ، انجام اقدامات زیر توصیه می‌شود:

- کلیه موارد بستری بر اساس تصمیم پزشک است. ضمناً بیمار باید توسط پزشک ، از نظر ریسک ارزیابی گردد.

- مدارک مربوط به بستری بیمار بر اساس مصوبات پزشکی قانونی، باید تکمیل گردد.

- درصورتی‌که شرایط ذهنی و هوشیاری بیمار اجازه دهد، کلیه پروتکل‌ها و اقدامات باید برای وی توضیح داده شود.

- مشاهدات کارکنان و تعامل با بیمار باید به‌طور منظم ثبت گردیده و در فواصل مرور گردند.

 - در زمان صرف چای و غذا توسط کارمندان ، هنگام خواب و استحمام بیمار ، و در زمان‌های تعویض نوبت کارکنان ، باید احتیاط بیشتری بکار گرفته شود.

- قبل از ترخیص حتماً باید مشخص گردد که بیمار در ریسک پایین قرار دارد.

- ارزیابی‌های فیزیکی و روانی بیمار ، درصورتی‌که بیمار همکاری نماید باید به‌صورت سرپایی انجام گیرد.


نظر دادن

درباره ما

شما می توانید سوالات خود را از طریق تلگرام  مطرح نمایید تا در اسرع وقت و بصورت شبانه روزی به سوالات شما پاسخ داده شود.

 

عضویت در خبر نامه

از جدیدترین مطالب ما آگاه شوید. ما اسپم ارسال نمی کنیم.

تماس با ما

آدرس : تهران-نیاوران-تقاطع کامرانیه-روبروی بانک اقتصاد نوین-ساختمان نریمان-پلاک ۱۳۱- واحد 1
تلفن :  : 4_22815603_021
فکس : 89775393_021